STANDARDY OCHRONY MAŁOLETNICH W INDYWIDUALNEJ PRAKTYCE FIZJOTERAPEUTYCZNEJ

DOBRA PRZESTRZEŃ – FIZJOTERAPIA PEDIATRYCZNA KATARZYNA STEFANOWICZ

Naczelną zasadą wszystkich działań podejmowanych przez właścicielkę indywidualnej praktyki fizjoterapeutycznej jest działanie dla dobra dziecka i w jego najlepszym interesie. Fizjoterapeuta traktuje dziecko z szacunkiem oraz w miarę możliwości uwzględnia jego potrzeby. Niedopuszczalne jest stosowanie wobec dziecka przemocy w jakiejkolwiek formie. Uznajemy szczególną rolę pracowników ochrony zdrowia w identyfikacji przemocy wobec dzieci, reagowaniu na nią i zapewnieniu dziecku bezpieczeństwa. Realizując te cele, właściciel indywidualnej praktyki fizjoterapeutycznej działa w ramach obowiązującego prawa, przepisów wewnętrznych oraz swoich kompetencji.

SPIS TREŚCI:

1.Postanowienia ogólne
2.Rozpoznawanie i reagowanie na czynniki ryzyka krzywdzenia dzieci

3. Zasady bezpiecznych relacji fizjoterapeuta–dziecko

4. Prawo do prywatności w zakresie leczenia

5. Zasady kontaktów z dzieckiem

6. Ujawnienie krzywdzenia

7. Zachowania niedopuszczalne

8. Procedury interwencji w przypadku zagrożenia bezpieczeństwa dziecka

9. Postępowanie w przypadku podejrzenia krzywdzenia dziecka ze strony rodzica, opiekuna lub innych bliskich dorosłych

10. Plan wsparcia dziecka

11. Zasady ochrony wizerunku małoletniego

12. Monitorowanie realizacji standardów

13. Przepisy końcowe

14. Załączniki

1.Postanowienia ogólne

Celem wprowadzenia standardów ochrony dzieci w indywidualnej praktyce fizjoterapeutycznej jest:

  • Zapewnienie wszystkim dzieciom ochrony przed krzywdzeniem i ustalenie procedur udzielania im wsparcia.

  • Zobligowanie się do posiadania niezbędnych informacji i kompetencji, aby umożliwić wywiązanie się z obowiązków w zakresie dbałości o dobro dziecka i ochrony dzieci przed przemocą.

  • Zapewnienie dzieciom oraz ich rodzicom lub opiekunom niezbędnych informacji na temat zasad obowiązujących w indywidualnej praktyce fizjoterapeutycznej oraz możliwości uzyskania wsparcia w sytuacji podejrzenia, że dziecko doświadcza krzywdzenia.

Objaśnienie terminów:

  1. Małoletni – osoba, która nie ukończyła 18 roku życia,

  2. Właściciel – fizjoterapeuta indywidualnej praktyki fizjoterapeutycznej Dobra Przestrzeń – fizjoterapia pediatryczna Katarzyna Stefanowicz, udzielający świadczeń zdrowotnych małoletnim lub może mieć kontakt z małoletnim.

  3. Standardy – Standardy Ochrony Małoletnich opisane w niniejszym dokumencie, zgodnie z wytycznymi.

  4. Krzywdzenie dziecka – to każde zachowanie względem dziecka, które stanowi wobec niego czyn zabroniony. Oprócz tego krzywdzeniem jest zaniedbanie (zamierzone lub niezamierzone), działanie lub zaniechanie a także każdy jego rezultat, skutkujący naruszeniem praw, swobody, dóbr osobistych dziecka i zakłóceniem jego rozwoju.

Wyróżnia się następujące, podstawowe formy krzywdzenia:

  1. Przemoc fizyczna wobec dziecka. Jest to działanie bądź zaniechanie wskutek którego dziecko doznaje faktycznej fizycznej krzywdy lub jest na nią potencjalnie zagrożone. Krzywda stanowi rezultat działania bądź zaniechania ze strony rodzica, opiekuna, osoby odpowiedzialnej za dziecko, posiadającej nad nim władzę lub takiej, której ufa. O przemocy fizycznej mówimy zarówno w wymiarze jednorazowym, jak i powtarzającym się.

  2. Przemoc psychiczna wobec dziecka. Jest to przewlekła, niefizyczna, szkodliwa interakcja pomiędzy dzieckiem a osobą za nie odpowiedzialną lub osobą, której dziecko ufa. Tak jak w przypadku przemocy fizycznej obejmuje zarówno działania, jak i zaniechania. Do przejawów przemocy psychicznej zaliczamy m.in.:

    1. niedostępność emocjonalną,

    2. zaniedbywanie emocjonalne,

    3. relację z dzieckiem opartą na wrogości, obwinianiu, oczernianiu, odrzucaniu,

    4. nieodpowiednie rozwojowo lub niekonsekwentne interakcje z dzieckiem

    5. niedostrzeganie lub nieuznawanie indywidualności dziecka,

    6. niedostrzeganie lub nieuznawanie granic psychicznych między dzieckiem a osobą odpowiedzialną,

    7. nieodpowiednią socjalizację, demoralizację,

    8. sytuacje, w których dziecko jest świadkiem przemocy.

  1. Przemoc seksualna wobec dziecka (wykorzystywanie seksualne dziecka). Jest to angażowanie dziecka poprzez osobę dorosłą lub inne dziecko w aktywność seksualną. Dotyczy sytuacji gdy nie dochodzi do kontaktu fizycznego (np. ekshibicjonizm, molestowanie werbalne – np. prowadzenie rozmów o treści seksualnej nieadekwatnej do wieku dziecka, komentowanie w sposób seksualny wyglądu i zachowania dziecka, zachęcanie do kontaktu z treściami pornograficznymi, grooming – strategie nieseksualnego uwodzenia dziecka z intencją nawiązania kontaktu seksualnego w przyszłości) i gdy do takiego kontaktu dochodzi (sytuacje takie jak: dotykanie dziecka, zmuszanie dziecka do dotykania ciała sprawcy, stosunek seksualny). Każda czynność seksualna podejmowana z dzieckiem przed ukończeniem 15 roku życia jest przestępstwem. W przypadku dzieci mówimy o wykorzystaniu seksualnym, kiedy między wykorzystującym (dorosły, inne dziecko) a wykorzystywanym (dziecko) z uwagi na wiek lub stopień rozwoju zachodzi relacja siły, opieki czy zależności. Do innej formy wykorzystywania seksualnego dzieci zalicza się wyzyskiwanie seksualne np. wykorzystanie dziecka lub jego wizerunku do tworzenia materiałów przedstawiających seksualne wykorzystywanie tzw. CSAM (na przykład z wykorzystaniem oprogramowania). Jest to jakiekolwiek: faktyczne lub usiłowane nadużycie podatności dziecka na zagrożenia, przewagi sił lub zaufania – w celu seksualnym. Wyzysk seksualny obejmuje (chociaż nie jest to konieczne) czerpanie zysków finansowych, społecznych lub politycznych z wykorzystania seksualnego. Szczególne zagrożenie wyzyskiem seksualnym ma miejsce podczas kryzysów humanitarnych. Zagrożenie wyzyskiem seksualnym dotyczy zarówno samych dzieci, jak i opiekunów tych dzieci, mogących paść ofiarą wyzysku.

  2. Zaniedbywanie dziecka. Jest to chroniczne lub incydentalne niezaspokajanie fizycznych i psychicznych potrzeb dziecka. Może przyjmować formę nierespektowania praw dziecka, co w rezultacie prowadzi do zaburzeń w jego zdrowiu i/lub rozwoju. Do zaniedbywania dziecka dochodzi w relacjach dziecka z osobą zobowiązaną do opieki, wychowania, troski i ochrony.

Na potrzeby niniejszego dokumentu przyjęto następującą kwalifikację zagrożenia bezpieczeństwa dzieci:

    1. Istnieje podejrzenie popełnienia przestępstwo na szkodę dziecka, np. wykorzystanie seksualne, znęcanie się nad dzieckiem lub popełniono przestępstwo;

    2. doszło do innej formy krzywdzenia, niebędącej przestępstwem, takiej jak np. krzyk, kary fizyczne, poniżanie;

    3. doszło do zaniedbania potrzeb życiowych dziecka (np. związanych z żywieniem, higieną czy zdrowiem).

Na potrzeby niniejszego dokumentu wyróżniono procedury interwencji w przypadku podejrzenia działania na szkodę dziecka przez:

    1. rodziców/opiekunów prawnych dziecka,

    2. inne osoby dorosłe (inne osoby trzecie, w tym o nieustalonej tożsamości).

2. Rozpoznawanie i reagowanie na czynniki ryzyka krzywdzenia dzieci

Kompetencje właściciela indywidualnej praktyki fizjoterapeutycznej.

  1. Właściciel indywidualnej praktyki fizjoterapeutycznej posiada odpowiednią wiedzę i w ramach wykonywanych obowiązków zwraca uwagę na czynniki ryzyka i symptomy krzywdzenia dzieci.

  2. Właściciel indywidualnej praktyki fizjoterapeutycznej monitoruje sytuację i dobrostan dziecka.

  3. W przypadku zidentyfikowania czynników ryzyka krzywdzenia dziecka właściciel indywidualnej praktyki fizjoterapeutycznej podejmuje działania profilaktyczne w zakresie swoich kompetencji i możliwości, np. podejmuje rozmowę z opiekunami, przekazuje informacje na temat dostępnej oferty wsparcia i motywuje do szukania dla siebie pomocy. Podjęte kroki należy odnotować w dokumentacji dziecka.

  4. W gabinecie fizjoterapeutycznym określono zasady zapewnienia bezpieczeństwa dziecku, w szczególności przebywającego w nim samodzielnie, obejmujące m.in.:

    1. monitorowanie dziecka;

    2. ograniczanie dostępu do dziecka osób odwiedzających;

    3. zabezpieczenie przed opuszczeniem podmiotu lub jego wydzielonej części przez dziecko;

    4. zabezpieczenie przed dostępem do dziecka osób niepowołanych.

3. Zasady bezpiecznych relacji fizjoterapeuta–dziecko

  1. Właściciel indywidualnej praktyki fizjoterapeutycznej zna i stosuje zasady bezpiecznych relacji personel–dziecko. Znajomość i zaakceptowanie zasad są potwierdzone podpisaniem oświadczenia.

  2. Naczelną zasadą wszystkich czynności podejmowanych przez fizjoterapeutę jest działanie dla dobra dziecka i w jego najlepszym interesie. Fizjoterapeuta traktuje dziecko z szacunkiem i podmiotowo. Podmiotowy stosunek do dziecka oznacza, że podejmując decyzje dotyczące dziecka, należy poinformować je o tym, wysłuchać jego opinii oraz o ile to możliwe i bezpieczne, uwzględniać jego potrzeby.

  3. Zasady bezpiecznych relacji fizjoterapeuty z dziećmi powinny bezwzględnie zawierać: obowiązek traktowania dzieci-pacjentów w sposób podmiotowy, zakaz stosowania przemocy wobec dziecka w jakiejkolwiek formie, zakaz nawiązywania jakichkolwiek relacji o charakterze seksualnym czy romantycznym, zasady realizowania kontaktu z dziećmi w godzinach pracy, za pomocą kanałów służbowych i w celach związanych z udzielaniem świadczeń medycznych.

  4. Zasady bezpiecznych relacji fizjoterapeuty z dziećmi opracowane w podmiocie uwzględniają sytuację dzieci małoletnich ze specjalnymi potrzebami edukacyjnymi, w tym z niepełnosprawnościami.

  5. Fizjoterapeuta w kontakcie z dzieckiem:

    1. przedstawia się i mówi, kim jest, jaka jest jego rola w opiece nad pacjentem;

    2. komunikuje się z dziećmi w sposób życzliwy i cierpliwy, okazuje empatię i dobrą wolę w rozmowie;

    3. zachowuje uczciwość i dobre intencje;

    4. przekazuje dziecku informacje w sposób dostosowany do jego wieku, przy użyciu prostego języka; informuje o tym, co robi i co się z nim dzieje/będzie dziać; sprawdza, czy dziecko rozumie, co się będzie działo i jakie będą skutki działań medycznych lub terapeutycznych;

    5. upewnia się, czy dziecko wie, że może zawsze zadawać pytania

    6. zwraca się do dziecka po imieniu w formie preferowanej przez dziecko, respektuje jego tożsamość i ekspresję.

    7. korzysta z alternatywnych form komunikacji z dzieckiem, które tego potrzebuje;

    8. zachowuje wrażliwość kulturową, szanuje i równo traktuje każde dziecko bez względu ze względu na jakiekolwiek cechy, w tym specjalne potrzeby, niepełnosprawność, rasę, płeć, religię, kolor skóry, pochodzenie narodowe lub etniczne, język, stan cywilny, orientację seksualną, stan zdrowia, wiek, zdolności, przekonania polityczne lub status społeczny.

4. Prawo do prywatności w zakresie leczenia

  1. Fizjoterapeuta ma obowiązek szanować prawo dziecka do prywatności. Należy poinformować dziecko o tym, że ma prawo do poufności ze strony fizjoterapeuty, jeśli dana informacja nie zagraża życiu lub zdrowiu dziecka i dotrzymanie poufności nie wiąże się ze złamaniem prawa. Jeśli zajdzie potrzeba ochrony dziecka bądź wystąpi inna sytuacja, z którą wiąże się ujawnienie określonych danych na temat dziecka, należy go o tym jak najszybciej powiadomić, wyjaśniając sytuację.

  2. W trakcie terapii należy, w miarę możliwości zapewnić, że podczas terapii dziecka obecny jest rodzic, opiekun dziecka lub inna osoba bliska wskazana przez dziecko, chyba że dziecko sobie tego nie życzy, bądź obecność ww. wpływa niekorzystnie na jakość terapii i dobro dziecka , a ww. osoby wyrażą pisemną zgodę na brak obecności podczas terapii.

  3. Omawiając sytuację zdrowotną dziecka i podejmując decyzje dotyczące dziecka, należy traktować je podmiotowo, zwracać się bezpośrednio do dziecka, szanować prawo dziecka do autonomii, dawać mu poczucie sprawczości i wpływu na to, co się z nim dzieje w trakcie leczenia. Należy jednak pamiętać, że decyzje i wybory podejmowane przez dziecko powinny dotyczyć spraw na miarę jego wieku, etapu rozwoju i możliwości poznawczych oraz z uwzględnieniem jego bezpieczeństwa. Należy respektować prawo pacjentów, którzy ukończyli 16 lat, do współdecydowania o własnym zdrowiu oraz metodach leczenia i otrzymywania pełnych informacji w tym zakresie.

  4. Podczas czynności pielęgnacyjnych, higienicznych i związanych z ochroną zdrowia kontakt fizyczny z dzieckiem należy ograniczyć do czynności niezbędnych, adekwatnych do wieku i rozwoju dziecka i przeprowadzać je dbając o komfort pacjenta i z poszanowaniem jego godności i intymności. Należy zawsze uprzedzać o swoim działaniu, pytać o zgodę opiekuna dziecka lub samo dziecko. Podczas badania medycznego należy odsłaniać ciało dziecka partiami. W trakcie badania dziecku powinien towarzyszyć opiekun lub inna osoba z personelu, chyba że dziecko sobie tego nie życzy

  5. Kontakt fizyczny z dzieckiem niezwiązany z udzielaniem świadczenia medycznego czy pielęgnacją może odbywać się wyłącznie za zgodą dziecka i zgodnie z jego potrzebą. Przed przytuleniem, pogłaskaniem czy wzięciem dziecko na kolana, aby np. je pocieszyć lub uspokoić, należy zapytać je, czy tego potrzebuje.

  6. Jeśli zachodzą ustawowe podstawy zastosowania wobec dziecka przymusu, należy postępować zgodnie z procedurą stosowania przymusu bezpośredniego. W takich sytuacjach należy deeskalować emocje pacjenta-dziecka.

  7. W przypadku pracy z dzieckiem, które doświadczyło krzywdzenia, w tym seksualnego, fizycznego bądź zaniedbania należy zachować ostrożność i dystans w celu ochrony dziecka. Zawsze należy tłumaczyć dziecku jakie i dlaczego stawiamy granice.

  8. Należy uszanować trudne emocje dziecka związane z pobytem w gabinecie, jego prawo do zmiany nastroju, zmiany zdania oraz potrzebę oswojenia się z nową sytuacją i miejscem.

  9. Każde dziecko ma prawo, aby opiekunowie towarzyszyli mu podczas leczenia i korzystania ze świadczeń medycznych, zawsze gdy tego potrzebuje. Należy zadbać o to, aby opiekun był informowany o bieżącej sytuacji medycznej dziecka, a także uwzględniać rolę opiekuna w opiece nad dzieckiem, przygotowaniu go do leczenia i uspokajaniu dziecka.

  10. Należy poinformować dziecko i opiekunów o zasadach obowiązujących w indywidualnej praktyce fizjoterapeutycznej i podkreślać znaczenie ich przestrzegania dla minimalizowania dyskomfortu wszystkich pacjentów.

5. Zasady kontaktów z dzieckiem

  1. Fizjoterapeuta powinien kontaktować się z dzieckiem:

    1. w celach związanych z udzielaniem świadczeń medycznych,

    2. w godzinach pracy,

    3. na terenie podmiotu bądź drogą poczty elektronicznej lub telefonicznie lub za pośrednictwem innych służbowych kanałów komunikacji.

  1. Jeżeli po godzinach pracy podmiotu zachodzi konieczność:

    1. nawiązania kontaktu z dzieckiem lub jego opiekunem należy to uczynić przy wykorzystaniu służbowego e-maila albo telefonu służbowego.

    2. spotkania z dzieckiem – może to nastąpić po wyrażeniu zgody przez opiekuna dziecka i należy niezwłocznie powiadomić o tym kierownictwo podmiotu.

  1. Ograniczenia wskazane w pkt. 1 i 2 nie mają zastosowania w przypadku zagrożenia dobra dziecka. W takiej sytuacji należy podjąć działania mające na celu zapewnieniu dziecku bezpieczeństwa oraz niezwłocznie zgłosić zdarzenie przełożonemu lub osobie odpowiedzialnej za ochronę dzieci lub kierownictwu podmiotu (zgodnie z przyjętą w podmiocie procedurą) a następnie sporządzić szczegółową notatkę służbową z opisem zdarzenia i przekazać ją osobie odpowiedzialnej za ochronę dzieci i kierownictwu podmiotu.

  2. W przypadku, gdy z uwagi na bezpieczeństwo dziecka uzasadnione jest, aby dziecko miało możliwość kontaktu z członkiem personelu poza godzinami jego pracy i poza służbowymi kanałami komunikacji, w sytuacji gdy dziecko nawiąże taki kontakt, każdorazowo osoba ta ma obowiązek odnotować to w formie notatki służbowej i poinformować przełożonego/osobę odpowiedzialną za ochronę dziecka.

6. Ujawnienie krzywdzenia

  1. W sytuacji ujawnienia krzywdzenia przez dziecko należy stworzyć mu możliwość wypowiedzenia się, przedstawienia swojego zdania/opinii, pamiętając, że może to być dla dziecka pierwsza i jedyna rozmowa (dziecko może już nie podjąć więcej prób poszukiwania wsparcia). Szczególnie ważne jest, by:

    1. wyrazić swoją troskę poprzez deklarację, że się dziecku wierzy;

    2. zapewnić dziecko, że dobrze uczyniło podejmując rozmowę o doznanej krzywdzie;

    3. wyjaśniać dziecku, że nie jest winne zaistniałej sytuacji;

    4. jednoznacznie negatywnie ocenić każdą formę przemocy, dając wyraźny sygnał, że jest ona niedopuszczalna i należy jej zapobiegać/powstrzymać;

    5. należy odpowiednio poinformować dziecko, kto i jak zajmie się sprawą, w tym udzielić mu informacji, że podjęte zostaną działania zapewniające mu bezpieczeństwo.

7. Zachowania niedopuszczalne

Fizjoterapeucie nie wolno:

  1. nawiązywać z dzieckiem relacji o charakterze seksualnym ani romantycznym;

  2. proponować dzieciom alkoholu, wyrobów tytoniowych, substancji psychoaktywnych, jak również używać ich w obecności dzieci w czasie wykonywania obowiązków służbowych lub pobytu na terenie podmiotu;

  3. oglądać treści erotycznych i pornograficznych bez względu na ich formę w obecności dzieci, udostępniać dzieciom treści erotycznych i pornograficznych bez względu na ich formę lub umożliwiać im zapoznanie się z tymi treściami;

  4. utrwalać wizerunku dziecka (filmowanie, nagrywanie głosu, fotografowanie) dla potrzeb prywatnych. Dozwolone jest rejestrowanie wizerunku dla celów dokumentacji medycznej, naukowych lub dydaktycznych, po uzyskaniu zgody rodzica lub opiekuna i dziecka.

  5. utrzymywać niejawnych bądź ukrywanych kontaktów z dzieckiem, oraz kontaktów opartych na udzielaniu gratyfikacji albo wykorzystujących przewagę fizyczną, stosunek władzy bądź zależność dziecka;

  6. składać dziecku propozycji, czynić komentarzy niewłaściwych dla relacji pracownik – dziecko, dotykać dziecka w sposób, który może być uznany lub jest nieprzyzwoity albo niestosowny;

  7. używać wulgarnych słów, gestów i żartów, czynić obraźliwych uwag, nawiązywać w wypowiedziach do aktywności bądź atrakcyjności seksualnej, wykorzystywać wobec dziecka przewagi fizycznej (zastraszanie, przymuszanie, groźby), stosunku władzy bądź zależności dziecka;

  8. stosować jakąkolwiek przemoc wobec dziecka, w tym polegającą na biciu, szturchaniu, popychaniu i wszelkich innych naruszeniach nietykalności cielesnej dziecka, a także izolować dziecka w zamkniętym pomieszczeniu, przytrzymywać drzwi, krępować ruchów poprzez wiązanie,

  9. celowo prowokować u dziecka wystąpienia lub eskalacji zachowań trudnych, niepożądanych;

  10. wyręczać lub nadzorować bezpośrednio dziecko m.in. podczas realizacji czynności samoobsługowych i higienicznych, ponad niezbędny poziom wynikający z potrzeb dziecka lub dbałości o jego bezpieczeństwo;

  11. zawstydzać, upokarzać, lekceważyć, obrażać dziecka, krzyczeć na dziecko;

  12. ujawniać osobom nieuprawnionym, w tym innym dzieciom, informacji dotyczących dziecka, takich jak wizerunek dziecka, informacje o sytuacji rodzinnej, ekonomicznej, medycznej, opiekuńczej i prawnej dziecka;

  13. zapraszać dziecko do swojego miejsca zamieszkania, spotykać się z nimi poza godzinami pracy lub utrzymywać kontakty poprzez prywatne kanały komunikacji (prywatny telefon, e-mail, komunikatory, profile w mediach społecznościowych). Zakaz ten nie dotyczy sytuacji, gdy dziecko zwraca się do członka personelu o pomoc bądź kontakt odbywa się publicznie, przy udziale innych członków personelu podmiotu lub innych dzieciach;

  14. Angażować lub zachęcać dziecka do jakiejkolwiek działalności niezgodnej z prawem lub stwarzającej zagrożenie dla dziecka;

  15. Lekceważyć lub powierzchownie, nieuważnie traktować zgłaszanej przez dziecko potrzeby wsparcia i pomocy;

  16. Utrzymywanie biernej postawy w zakresie troski o rozwój i zabezpieczenie dziecka w sytuacji zagrożenia jego dobrostanu.

  1. Realizując ww. zasady fizjoterapeuta działa w ramach obowiązującego prawa, przepisów wewnętrznych praktyki oraz swoich kompetencji.

8. Procedury interwencji w przypadku zagrożenia bezpieczeństwa dziecka

Kwalifikacja zagrożeń

  1. Na potrzeby niniejszego dokumentu przyjęto następującą kwalifikację zagrożenia bezpieczeństwa dzieci:

    1. popełniono przestępstwo na szkodę dziecka, np. wykorzystanie seksualne, znęcanie się nad dzieckiem;

    2. doszło do innej formy krzywdzenia, niebędącej przestępstwem, takiej jak np. krzyk, kary fizyczne, poniżanie;

    3. doszło do zaniedbania potrzeb życiowych dziecka (np. związanych z żywieniem, higieną czy zdrowiem).

  1. W przypadku podejrzenia, że dziecko jest krzywdzone, należy powiadomić opiekuna dziecka, a w sytuacji gdy osoba podejrzewaną o krzywdzenie jest opiekun dziecka, należy powiadomić niekrzywdzącego opiekuna.

  2. Procedura interwencji w przypadku podejrzenia krzywdzenia dziecka przyjęta w gabinecie musi uwzględniać obowiązki określone w przepisach prawa, m.in. art. 240 Kodeksu karnego , art.12. Ustawy o przeciwdziałaniu przemocy domowej oraz art. 572 Kodeksu postępowania cywilnego .

  3. Fizjoterapeuta posiadający informację o krzywdzeniu dziecka lub informacje z tym związane, jest zobowiązany do zachowania poufności, wyłączając informacje przekazywane uprawnionym instytucjom w ramach działań interwencyjnych.

  4. Każde zgłoszenie podejrzenia krzywdzenia dziecka oraz przebieg każdej interwencji dokumentuje się w sposób ustalony w gabinecie. Fizjoterapeuta jest zobowiązany do dostosowania procedur funkcjonujących w gabinecie lub przyjęcia procedury.

  5. Po ujawnieniu przez dziecko krzywdzenia lub w sytuacji podejrzenia, że dziecko jest krzywdzone, fizjoterapeuta opracowuje plan wsparcia dziecka.

9. Postępowanie w przypadku podejrzenia krzywdzenia dziecka ze strony rodzica, opiekuna lub innych bliskich dorosłych

  1. Fizjoterapeuta w przypadku podejrzenia, że życie dziecka jest zagrożone lub grozi mu ciężki uszczerbek na zdrowiu z uwagi na stosowanie wobec niego przemocy domowej, a w rodzinie są lub mogą być inne dzieci narażone na krzywdzenie, należy niezwłocznie poinformować Policję i pogotowie, jeśli to konieczne, dzwoniąc pod numer 112.

  2. Fizjoterapeuta w przypadku podejrzenia, że dziecko doświadcza przemocy z uszczerbkiem na zdrowiu, wykorzystania seksualnego lub/i zagrożone jest jego życie, należy niezwłocznie poinformować Policję i pogotowie, jeśli to konieczne, dzwoniąc pod numer 112.

  3. W przypadku podejrzenia popełnienia przestępstwa na szkodę dziecka należy sporządzić pisemne zawiadomienia, opisujące najbardziej dokładnie zdarzenie, ze wskazaniem danych pokrzywdzonego (imię, nazwisko, adres, PESEL) i potencjalnego sprawcy (co najmniej imię i nazwisko i inne dane umożliwiające identyfikację, np. relacja do dziecka – ojciec, matka, miejsce zamieszkania albo miejsce pracy lub nauki) i przesłać je do najbliższej jednostki Policji lub prokuratury.

  4. W przypadku, gdy dziecko doznaje innej formy krzywdzenia, niż popełnienie przestępstwa na jego szkodę ze strony rodziców, opiekunów prawnych lub innych domowników:

    1. gdy zachowanie wobec dziecka stanowi przemoc domową należy wszcząć procedurę Niebieskie Karty poprzez przesłanie formularza „Niebieska Karta – A” do przewodniczącego zespołu interdyscyplinarnego właściwego ze względu na zamieszkanie osoby doznającej przemocy domowej w terminie 5 dni,

    2. gdy zachowanie nie stanowi przemocy domowej, a dziecko doświadcza np. zaniedbania lub relacje w rodzinie są w inny sposób nieprawidłowe (np. rodzice są niewydolni wychowawczo) – należy wystąpić do sądu rodzinnego o wgląd w sytuację rodziny.

  1. W przypadku, gdy doszło do zaniedbania potrzeb życiowych dziecka lub doszło do innego zagrożenia dobra dziecka ze strony rodziców lub opiekunów prawnych należy wystąpić do sądu rodzinnego właściwego ze względu na miejsce zamieszkania dziecka o wgląd w sytuację dziecka.

10. Plan wsparcia dziecka

  1. Wobec dziecka, które doświadczyło krzywdzenia fizjoterapeuta jako osoba odpowiedzialna za udzielanie wsparcia dziecku opracowuje plan wsparcia

  2. Plan wsparcia powinien uwzględniać indywidualną sytuację dziecka, m.in. jego wiek, samopoczucie/obrażenia, charakter zdarzenia do jakiego doszło, sytuację rodzinną i zawierać wskazania dotyczące podjęcia przez fizjoterapeutę, których celem jest zapewnienie dziecku bezpieczeństwa i poprawa jego dobrostanu, określenie źródła zagrożenia/krzywdzenia (opiekun lub inna osoba dorosła). Wsparcie, jakie podmiot może zaoferować dziecku; przyjrzenie się czynnikom ryzyka krzywdzenia i podjęcie działań profilaktycznych; skierowanie dziecka i/lub jego opiekunów do specjalistycznej placówki pomocy dziecku, jeżeli istnieje taka potrzeba. Listę miejsc, gdzie skierować rodzica potrzebującego wsparcia dla siebie i dziecka stanowi Załącznik [3]

  3. Plan wsparcia powinien być opracowany w porozumieniu z opiekunami dziecka. W przypadku, gdy opiekun jest osobą krzywdzącą dziecko, wówczas plan należy opracować w porozumieniu z rodzicem niekrzywdzącym lub inną osobą bliską wskazaną przez dziecko.

11. Zasady ochrony wizerunku małoletniego

Wizerunek małoletniego podlega ochronie. Upublicznienie wizerunku małoletniego utrwalonego w jakiejkolwiek formie (tj. fotografia, nagranie audio-wideo) wymaga pisemnej zgody przedstawiciela ustawowego tego małoletniego.

12. Monitorowanie realizacji standardów

  1. Realizacja standardów ochrony dzieci w gabinecie jest regularnie monitorowana, poddawana ewaluacji i, w przypadku stwierdzenia takiej konieczności, modyfikowana.

  2. Osobą odpowiedzialną za standardy ochrony dzieci jest właściciel indywidualnej praktyki fizjoterapeutycznej.

13. Przepisy końcowe

  1. Standardy wchodzą w życie z dniem jej ogłoszenia.

  2. Udostępnienie standardów w wersji zupełnej oraz skróconej, przeznaczonej dla dzieci następuje w sposób umożliwiający zapoznanie się z nią przez dzieci i ich opiekunów poprzez:

  3. Wywieszenie w siedzibie podmiotu (tablica informacyjna)

  4. Zamieszczenie na stronie internetowej (https://www.facebook.com/profile.php?id=100063727893298)

  5. Standardy ochrony dzieci w wersji zrozumiałej dla dzieci stanowią załącznik do tego dokumentu.

14. Załączniki

Zał. nr.1. Oświadczenie o zobowiązaniu do przestrzegania standardów ochrony dzieci

Oświadczenie o zobowiązaniu do przestrzegania standardów ochrony dzieci

………………………………………….

miejsce i data

Ja, ……………………………………………………………………………………………………………

oświadczam, że zapoznałam/-em się ze standardami ochrony dzieci obowiązującymi w Dobra Przestrzeń – fizjoterapia pediatryczna Katarzyna Stefanowicz (indywidualna praktyka fizjoterapeutyczna) i zobowiązuję się do jej przestrzegania.

………………………………………….

podpis

Zał. nr.2. Lista instytucji, do których można skierować rodzica potrzebującego wsparcia dla siebie i dziecka

Ogólnopolski telefon dla osób pokrzywdzonych przestępstwem
+48 222 309 900;
Ogólnopolskie Pogotowie dla Ofiar Przemocy w Rodzinie „Niebieska Linia” 800 120 002;
Telefon Zaufania Dla Dzieci i Młodzieży 116 111.


Zał. nr.3. Wersja skrócona Standardów Ochrony Małoletnich w indywidualnej praktyce fizjoterapeutycznej Dobra Przestrzeń – Katarzyna Stefanowicz

1.Przedstawię się Tobie i krótko wytłumaczę czym się zajmuję.
2. Zrobię wszystko, abyś czuł/czuła się bezpiecznie i komfortowo podczas terapii.

3. Postaram się mówić do Ciebie prostym językiem, tak by wszystko było zrozumiałe, jeśli jednak coś wymaga wytłumaczenia, powiedz mi o tym.

4. Nikt nie będzie na Ciebie podnosił głosu.

5. Jeśli jesteś przestraszony lub martwisz się o coś, czy czujesz niepokój powiedz mi o tym. Podejmę działania by zapewnić Ci bezpieczeństwo, wskaże Ci miejsce, gdzie możesz się zgłosić po pomoc.

6. Możesz też potrzebować wsparcia np. pocieszenia, powiedz mi o tym.

7. Podczas terapii może być obecna Twoja mama lub tata albo opiekun. Będą oni mogli być cały czas przy Tobie i możesz być spokojny/spokojna. Jeśli nie chcesz obecności rodziców/opiekunów to też to uszanuję. Możesz również mieć przy sobie swoją ulubioną zabawkę lub przytulankę.

Ważne! Zawsze możesz ze mną porozmawiać. Jeżeli cokolwiek Cię martwi, to możesz mi o tym powiedzieć. Jeżeli dzieje się coś niepokojącego, masz z czymś problem, ktoś Ci zrobił krzywdę lub coś, czego nie chcesz, to również możesz mi o tym powiedzieć lub możesz zadzwonić na

  • Telefon Zaufania Dla Dzieci i Młodzieży: 116 111

  • Ogólnopolskie Pogotowie dla Ofiar Przemocy w Rodzinie „Niebieska Linia”: 800 120 002.